De Ihserbahn

 

Letztes Johr, en de hellije Nacht,

hät das Chreßkengk en Ihserbahn jebracht.

Do hät de Jong sech mächtich jefreut,

on hät die Lokomotiv över de Ehd jedeut.

Äwer do feng d´r Vatter villeicht an zo schänge:

Do moß de Zoch ehsch op de Scheene brenge!

So es d´r Pap am knahtsche,

de Rotzig am brahtsche,

de Mamm am krakeele:

loß de Jong doch met sin Sache speele!

 

De baut no alle Jleise op,

stellt am Eng de Zoch noch drop,

d´r Vatter deht  d´r Stecker in de Dos

on jöckt met d´r Ihserbahn los.

De Kleen möht och ens de Zoch loope loße,

do kritte ze höre: dat is mieh wat för Jroße!

So es d´r Pap am knahtsche,

de Rotzig am brahtsche,

de Mamm am krakeele:

loß de Jong doch met sin Sache speele!

 

Äwer de Vatter mennt för sinne Jong,

de onjedoldig never d´r Ihserbahn stong,

dat he dat alles vell besser könne deht.

On wie he dat jrad eso säht,

entjleist de Zoch, mäkt ene Kohzschluß.

Dat Spell es vörbei, on et Lecht es och us.

So es d´r Pap am knahtsche,

de Rotzig am brahtsche,

de Mamm am krakeele:

loß de Jong doch met sin Sache speele!

 

Autor: Helmut Klerx